هدف پژوهش، بررسی اثر بخشی آموزش ایمن سازی روانی مایکنبام بر بهبود سلامت روانی زنان متقاضی طلاق بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. نمونه تحقیق شامل 30 نفر از زنان متقاضی طلاق بود که داوطلبانه از بین 61 نفر از زنان متقاضی طلاق به عنوان جامعه مورد مطالعه، انتخاب، و به صورت تصادفی در گروه آزمایش 15) نفر( و گروه کنترل 15) نفر( جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هفت جلسه 80 دقیقه ای مورد آموزش ایمن سازی روانی مایکنبام قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه سلامت روان گلدنبرگ بود. داده ها با استفاده از روش آمار توصیفی و استنباطی )تحلیل کوواریانس تک متغیره( با نرم افزار SPSS مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره در فرضیه اصلی نشان داد آموزش ایمن سازی روانی مایکنبام بر سلامت روانی زنان متقاضی طلاق اثربخشی معنیداری دارد. همچنین نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره نشان داد آموزش نیز بر مولفههای سلامت روانی )ضعف جسمانی، اضطراب و بیخوابی، کنشوری اجتماعی، افسردگی( اثربخشی معنی داری دارد. آموزش ایمن سازی روانی مایکنبام می تواند با بهبود سلامت روانی زوجین به عنوان یک روش مداخله ای مفید برای زنان متقاضی طلاق به کار گرفته شود.

زمینه و هدف: وجود مشکلات هیجانی در نوجوانان، موجب کاهش کیفیت زندگی در آن­ها می­شود که نیازمند مداخلات روان­شناختی ازجمله ایمن سازی روانی می­باشند. هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش برنامه ایمن سازی روانی بر کیفیت زندگی و تنظیم هیجان نوجوانان بود.مواد و روش­ها: این پژوهش از نوع پژوهش­های نیمه­آزمایشی (طرح پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه کنترل) بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش­آموزان دختر پایه دهم متوسطه شهر رفسنجان در سال 1402 بود که به روش نمونه­گیری در دسترس تعداد 30 نفر به­طور تصادفی انتخاب و با روش قرعه­کشی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. از پرسش نامه­های کیفیت زندگی وار و همکاران (1996) و تنظیم هیجان گارنفسکی و کرایج (2006) استفاده شد. آموزش برنامه ایمن سازی روانی در 10 جلسه 60 دقیقه­ای و هفته­ای دو بار بر روی گروه آزمایش اجرا گردید و گروه کنترل هیچ­گونه آموزش را دریافت نکردند. برای تحلیل داده­ها از روش تحلیل کواریانس و نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد.یافته­ها: نتایج حاصل از تحلیل کواریانس نشان داد که تفاوت معناداری بین نمرات پیش آزمون و پس آزمون وجود دارد و آموزش برنامه ایمن سازی روانی موجب افزایش کیفیت زندگی و بهبود تنظیم هیجان در نوجوانان شد (0/01>p).نتیجه گیری: از آن­جا که نوجوانان از لحاظ روان شناختی به شدت در معرض آسیب هستند، آموزش برنامه ایمن سازی روانی می­تواند نقش بسیار مؤثری در افزایش کیفیت زندگی و بهبود تنظیم هیجان آنان داشته باشد.

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش ایمن سازی روانی بر کاهش استرس، اضطراب و افسردگی دانش آموزان دختر مقطع پیش دانشگاهی است. این پژوهش از نوع مطالعه آزمایشی است. برای دست یابی به هدف مذکور به طور تصادفی یک مدرسه پیش دانشگاهی انتخاب و پرسشنامه لویندا روی تمامی دانش آموزان آن مدرسه اجرا گردید. بعد از اجرای پرسشنامه از دانش آموزانی که امتیاز 27 به بالا را در پرسشنامه کسب کرده بودند، تعداد 40 نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. آموزش ایمن سازی روانی روی 20 نفر از گروه آزمایش اعمال گردید. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه اضطراب، استرس و افسردگی لویندا استفاده شده است. نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد که آموزش ایمن سازی روانی بر کاهش اضطراب، استرس و افسردگی دانش آموزان دختر پپش دانشگاهی اثربخش بوده است. با توجه به نتایج به دست آمده می توان چنین اظهار نظر کرد که استفاده از آموزش ایمن سازی روانی می تواند به طور معنی داری استرس، اضطراب و افسردگی دانش آموزان دختر پپش دانشگاهی را کاهش دهد. این نتایج تلویحات مهمی در زمینه ارتقاء سلامت روان دانش آموزان دارد.

هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی اثربخشی سه روش آموزشی ایمن سازی روانی، مهارتهای مطالعه و ترکیبی از این دو روش در افزایش خودکارآمدی در چهار گروه از دانش آموزان دارای اضطراب امتحان است. نمونه آماری این تحقیق 80 نفر از دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول ساکن اردبیل در سال 1385 بودند که از 450 نمونه و با توجه به پرسشنامه اسپیل برگر انتخاب شدند و روشهای آموزشی ایمن سازی روانی، مهارتهای مطالعه و ترکیبی از این دو روش برای چهار گروه اجرا شد که سه گروه آموزشی و یک گروه گواه بودند. تجزیه و تحلیل اطلاعات نشان داد که بین روشهای آموزش ایمن سازی روانی مایکنبام و آموزش مهارت های مطالعه و ترکیبی از دو روش با گروه کنترل تفاوت معنی داری وجود دارد.

زمینه و هدف: بیماری دیابت یکی از شایع ترین اختلالات متابولیکی در سراسر جهان است که شیوع آن در حال افزایش است و به یکی از نگرانی های سلامت عمومی در قرن حاضر تبدیل شده است. باید توجه داشت که عوامل شناختی، رفتاری، هیجانی و اجتماعی در سیر ابتلاء به دیابت، تنظیم، و مهار آن نقش دارند. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان ایمن سازی روانی بر افسردگی و اضطراب کودکان مبتلا به دیابت بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل همه کودکان 12-8 سال مبتلا به دیابت بودند که در سه ماهه نخست سال 1397 به مراکز درمانی شهر اهواز مراجعه کردند که از بین آنها تعداد 30 کودک به صورت نمونه گیری هدفمند انتخاب، و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایدهی شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های افسردگی کودکان (رینولدز، 1989) و اضطراب کودکان (بک، 1990) بود. ابتدا برای دو گروه پیش آزمون اجرا شد و سپس مداخله ایمن سازی روانی در مقابل تنیدگی برای کودکان و مادران گروه آزمایش به مدت 10 جلسه60 دقیقه ای به صورت گروهی اجرا شد (در طول دو ماه، هفته ای دو جلسه) و گروه گواه در نوبت مداخله قرار گرفت. در پایان برای هر دو گروه پس آزمون اجرا شد و داده ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری با استفاده از نرم افزار SPSS-19 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که ایمن سازی روانی بر افسردگی (0/001>P؛ 21/04=F) و اضطراب (0/001>P؛ 19/43=F) کودکان مبتلا به دیابت، تاثیر مثبت معنادار داشته است. نتیجه گیری: به طور کلی نتایج نشان داد مداخلات مبتنی بر ایمن سازی روانی با تاثیرگذاری بر والدین و فرزند آنها برکاهش نشانه های افسردگی و اضطراب کودکان مبتلا به دیابت نوع 1، اثر دارد.

پارادایم بلند مرتبه سازی رویکردی نوین در برنامه ریزی شهری برای استفاده بهینه از اراضی شهری است­، اما احداث این شکل بناها همواره با چالش­هایی روبرو بوده است. در نتیجه هدف پژوهش تاثیر بلندمرتبه سازی بر نحوه­ی گسترش افقی شهر، حقوق همجواری و حل مشکل زمین در دو منطقه 2 و 4 شهر و مقایسه آن با همدیگر و اثرات مثبت و منفی این الگو در این دو منطقه و در نتیجه ارائه راه کار مناسب برای استفاده بهینه از ساختمان­های بلندمرتبه و کاهش اثرات سوء آن و به حداقل رساندن معایب چنین ساختمان­هایی در شهر تبریز و نهایتاً ارائه الگوی مناسب برای صدور پروانه ساختمانی در مناطق مناسب و استفاده حداکثری از این الگو می باشد. روش پژوهش پیمایشی و تحلیلی است. داده ها با استفاده از روش کتابخانه ای، میدانی بوده و داده های حاصل از پرسشنامه جمع آوری و استخراج شده است. اطلاعات و داده های مورد نظر با استفاده از نرم افزار Spss و با تکیه بر تجزیه و تحلیل کمی، آمار توصیفی، استنباطی و همچنین آزمون کای اسکور مورد ارزیابی توصیقی و مقایسه ای قرار گرفته است. یافته های پژوهش، حاکی از آن است که اولاً روش بلندمرتبه سازی توانسته است تا حدود زیادی مشکل تأمین مسکن در دو منطقه شهر تبریز را حل نموده و از گسترش شهر در افق جلوگیری نماید. امام علیرغم این مزیت اثر منفی بر رعایت حقوق همجواری و همسایگی داشته است و اینکه روش مناسبی برای حل مشکل زمین و مسکن در دو منطقه شهر تبریز نبوده است.

هدف: پژوهش حاضر به منظور تعیین اثربخشی برنامه ایمن سازی روانی بر سبک اسناد بدبینانه دانش آموزان پسر با اختلال نارساخوانی انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل، از دانش آموزان پسر با اختلال نارساخوانی در مراکز اختلالات یادگیری شهر اصفهان، 30 نفر به روش تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. بهره هوشی و توانایی خواندن دانش آموزان با استفاده از ماتریس های پیشرونده هوش ریون کودکان و آزمون خواندن به ترتیب اندازه گیری شد. سپس کودکان به پرسش نامه سبک های اسناد کودکان (CASQ) قبل و بعد از جلسات آموزشی پاسخ دادند. گروه آزمایش در 10 جلسه هفتگی آموزشی برنامه ایمن سازی روانی (2 جلسه در هفته؛ جلسه ای 60 دقیقه) شرکت کردند. نتایج با استفاده از t مستقل، تحلیل کوواریانس، شاپیرو- ویلک، لون و اندازه های مکرر در متن نرم افزار SPSS نسخه 18 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که برنامه ایمن سازی به طور معنادار (P<0.001) موجب کاهش سبک اسناد بدبینانه در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. تحلیل اندازه های مکرر نشان داد که تفاوت بین نمره های پیش آزمون با پس آزمون و پیگیری در سطح (P=0.001) و تفاوت بین نمره های پس آزمون و پیگیری در سطح (P=0.05) معنادار است.نتیجه گیری: به نظر می رسد کاربرد مداخله ایمن سازی روانی می تواند به عنوان یک برنامه آموزشی و توانبخشی منجر به تغییر در باورهای بدبینانه دانش آموزان پسر دارای اختلال نارساخوانی شود.

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش ایمن سازی روانی کودکان بر تعامل اجتماعی و کاهش هراس اجتماعی در شهرستان دزفول بود. روش ها و مواد: روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان شهرستان دزفول بود که از میان آن ها 30 نفر به روش تصادفی انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه هراس اجتماعی و پرسشنامه تعامل اجتماعی بود. گروه آزمایش در ده جلسه آموزش ایمن سازی روانی شرکت کردند و داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش ایمن سازی روانی منجر به کاهش معنادار در ترس (F=2. 58, p=0. 001)، اجتناب (F=7. 87, p=0. 000) و ناراحتی فیزیولوژیک (F=3. 90, p=0. 005) شد. همچنین، آموزش مذکور موجب بهبود معنادار در مهارت بازخورد (F=10. 83, p=0. 003) و تغییر در مهارت های کلامی (F=10. 65, p=0. 003) و شنودی (F=13. 94, p=0. 001) گردید. نتایج رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که ترس، اجتناب، ناراحتی فیزیولوژیک و تعامل اجتماعی به طور معناداری هراس اجتماعی را پیش بینی می کنند (p<0. 01). نتیجه گیری: آموزش ایمن سازی روانی می تواند به عنوان یک مداخله مؤثر برای کاهش هراس اجتماعی و ارتقاء تعامل اجتماعی کودکان مورد استفاده قرار گیرد و توسعه چنین برنامه هایی در مدارس توصیه می شود.

هدف اغلب کودکان و بزرگسالان با فلج مغزی، کفایت اجتماعی و ویژگی های شخصیتی مطلوبی ندارند. کفایت اجتماعی و ویژگی های شخصیتی نامناسب این افراد به مشکلات روان شناختی در همه ابعاد زندگی آن ها منجر می شود و تاثیر نامطلوبی بر تعامل هایشان می گذارد. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش برنامه ایمن سازی روانی بر کفایت اجتماعی و صفات شخصیت افراد با فلج مغزی در شهر تهران انجام شده است.روش بررسی پژوهش حاضر، یک مطالعه شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را نوجوانان 12 تا 16 ساله با فلج مغزی تشکیل دادند که در سال تحصیلی 95-1394 مشغول به تحصیل بودند. برای انتخاب آزمودنی ها از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد که در این پژوهش 34 نوجوان با فلج مغزی شرکت داشتند. آن ها از لحاظ اقتصادی و اجتماعی در سطح متوسطی بودند. آزمودنی ها به صورت تصادفی به دو گروه 17 نفری تقسیم و در یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایشی، آموزش برنامه ایمن سازی روانی را در 10 جلسه (هفته ای دو جلسه، هر جلسه 90 دقیقه) دریافت کردند؛ در حالی که به گروه کنترل این آموزش ارائه نشد. ابزار های استفاده شده در این پژوهش، پرسش نامه کفایت اجتماعی فلنر، لیس و فیلیپس و پرسش نامه صفات شخصیت کاستا و مک کری بود. اطلاعات جمع آوری شده از طریق میانگین، انحراف استاندارد و آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری با استفاده از نسخه 21 نرم افزار بسته آماری در علوم اجتماعی تجزیه وتحلیل شد.یافته ها در ابتدا مفروضه های عادی بودن و همگنی واریانس کوواریانس متغیرها ارزیابی شد. آزمون کلموگروف اسمیرنوف حاکی از آن بود که همه متغیرها عادی هستند (p>0.05) آزمون باکس هم فرض همگنی واریانس کوواریانس را تایید کرد (p=0.28). بنابراین مفروضه های آزمون آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری برقرار است و می توان برای تجزیه وتحلیل داده ها از این آزمون آماری استفاده کرد. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد که در مرحله بعد از مداخله، میانگین نمرات کفایت اجتماعی گروه آزمایش به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود (p<0.001)همچنین، میانگین نمرات صفات شخصیت گروه آزمایش در خرده مقیاس های روان آزرده گرایی، برون گرایی، موافق بودن و با وجدان بودن معنادار بود (p<0.05)به بیان دیگر، آموزش برنامه ایمن سازی روانی بر این خرده مقیاس ها تاثیر معناداری داشت، ولی بر خرده مقیاس گشودگی به تجربه تاثیر معناداری نداشت یا اثر آن بر این خرده مقیاس معنادار نبود (p>0.05)نتیجه گیری نتایج پژوهش حاضر حاکی از افزایش قابل توجه کفایت اجتماعی نوجوانان با فلج مغزی بود. همچنین تغییرات مطلوبی در ویژگی های شخصیتی این نوجوانان به وجود آمد. به بیان دیگر، میزان روان آزرده گرایی نوجوانان با فلج مغزی کاهش یافت و ویژگی های شخصیتی مثبت آن ها از جمله برون گرایی، موافق بودن و باوجدان بودن به نحو چشمگیری افزایش یافت. نتایج کلی این پژوهش نشان داد که آموزش برنامه ایمن سازی روانی باعث بهبود کفایت اجتماعی و صفات شخصیت افراد با فلج مغزی شد. بنابراین توجه به این برنامه ضروری است و برنامه ریزی برای ارائه آموزش ایمن سازی روانی به این گروه از افراد اهمیت ویژه ای دارد. فلج مغزی تمام جنبه های زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می دهد. استفاده از برنامه های ایمن سازی روانی با نتایج موثر همراه بوده است. بنابراین ضرورت مداخلات آموزشی از جمله آموزش برنامه ایمن سازی روانی به خوبی احساس می شود. پژوهش های زیادی درباره اثربخشی آموزش برنامه ایمن سازی روانی بر کفایت اجتماعی و صفات شخصیت افراد عادی انجام شده است، در حالی که پژوهش های اندکی به بررسی تاثیر آموزش برنامه ایمن سازی روانی بر کفایت اجتماعی و صفات شخصیت افراد با فلج مغزی به طور هم زمان پرداخته اند. از آنجا که در مطالعه حاضر از روش آزمایشی استفاده شده است، باید در تعمیم نتایح احتیاط کرد. از محدودیت های دیگر این مطالعه، استفاده از پرسش نامه های خود گزارش دهی است. شاید افراد به دلیل اجتناب از برچسب یا مورد پذیرش جامعه واقع شدن نسبت به ارائه پاسخ درست و صادقانه احساس مسوولیت نکنند. پیشنهاد می شود آموزش برنامه ایمن سازی روانی که در آموزش نوجوانان با فلج مغزی بسیار مفید است، در مدرسه های ابتدایی و همچنین برای سایر دانش آموزان با نیازهای ویژه استفاده شود.